Enkele van onze voornemens deze reis zijn dat we geen lange vluchten willen doen en het liefst één richting op willen vliegen: het oosten. Dit vooral vanwege het tijdsverschil. Ook willen we niet te veel van tevoren vastleggen, om zo vrij te kunnen bewegen als we daar zin in hebben. Na een paar dagen Dubai begon het brainstormen: wat wordt de volgende bestemming? Gezien onze voornemens zijn er niet heel veel opties. We hebben Oman hoog op de lijst staan. Dat lijkt ons een fantastisch mooi land om doorheen te rijden met een 4x4. Maar na wat research valt Oman toch af. Te heet nu, drones niet toegestaan in het land en voor Kea komt deze roadtrip te vroeg. Zet hem op de bucketlist.
Welk land dan? India besluiten we over te slaan. Hygiëne vinden we belangrijk, en we willen onze kleine meid een beetje uit de wind houden van de toch wel vele nare ziektes die je in India tegen kan komen. Sri Lanka dan? Hm, is dat niet een India 2.0? Ja, een beetje wel. Laten we verder zoeken.
Seychellen dan? Hm, ja, lastig. Dat gaat tegen ons voornemen in om naar het oosten te vliegen. Daarbij is het een mooie bestemming, maar de accommodaties staan ons wat tegen.
Maldiven? Ja, die willen we bezoeken. Laten we die boeken! Oké, alle pijlen op Maldiven… of toch niet…?
Nee, na een avondje Airbnb in Sri Lanka te bekijken, merken we toch dat we daar wel zin in hebben. Grote huizen met zwembad en personeel voor goede prijzen, dat staat ons wel aan. Er is vrij veel aanbod; het hoogseizoen is nog niet aangebroken. We zien een prachtig huis en boeken dit. Hm, toch Sri Lanka? Ja, blijkbaar. Laten we de Maldiven maar snel cancelen.
We vliegen op Colombo en hebben daar twee nachten geboekt in een hotel in Colombo. We zochten een wat luxer hotel, dat blijkt… lastig. Er zijn er niet veel, hooguit twee of drie. En echt luxe is het niet, het is bovengemiddeld. Prima. Eenmaal geland is de eerste indruk goed. Kea wordt meteen opgetild door een jonge dame van het vliegveld. Kea vindt het leuk. Dit blijkt een terugkerend thema waar we wel wat moeite mee krijgen. Kea is ontzettend populair; veel mensen willen haar optillen, foto’s maken en aanraken. Hier moesten we allemaal erg aan wennen.
Dan komen we bij de uitgang van het vliegveld. Vanaf dit moment verandert voor ons het gevoel. Femke en Kea wachten even omdat Maurice geld gaat pinnen (en zijn pinpas vergeet, maar zich dit gelukkig op tijd realiseert). Ik pin ongeveer 62.000 roepies, ongeveer 200 euro. Ondertussen staat Kea te zwaaien naar de militairen met grote geweren; deze zwaaien vriendelijk terug… ja, een terugkerend thema. Femke is ondertussen de muggen bij Kea aan het weghouden. Oh ja, muggen. Dengue en zo, dat heb je hier. Dingen waar je je in Dubai niet mee bezighoudt omdat het daar niet voorkomt.
We stappen in onze taxi en rijden door Colombo naar ons hotel. Jeetje… dit is wel even wennen. Zeker na Dubai. Wat een chaos, herrie en viezigheid. Zwarte rook en toeterende tuk-tuks. Heftig. Wat een verschil. We komen in het donker aan bij ons hotel, checken in, eten wat in het restaurant en gaan slapen.
De volgende ochtend worden we wakker. Geen beste nacht. Ik doe de gordijnen open en loop het balkon op. Wow, wat een bende. Terwijl ik Kea optil, komt er langs de kust een typische trein langsgedenderd die je kent uit filmpjes van India. Een vieze dieseltrein die volledig verroest is, ramvol met mensen, vlak langs het hotel, over de kust. Jeetje, waar zijn we terechtgekomen?
Op het dak van het hotel is een prachtig zwembad. Toegegeven, heel mooi gemaakt. Het uitzicht is… ja, vreemd. We zien de zee, maar we zien ook Colombo. En dat is geen Dubai. Een verpauperde bende is het. We besluiten eerder dan gepland de taxi naar Unawatuna te pakken, want hier in dit hotel en de omgeving… daar is niks te doen of te zien.
De rit naar Unawatuna is lang, twee à drie uur in een veel te kleine taxi met al onze koffers. Maar prima, we komen aan in ons huis. Het huis vinden we erg fijn. Het heeft een zwembad en veel privacy. Zo, we zijn er.
We moeten echt acclimatiseren aan Sri Lanka. Het weer is goed, het is nog een beetje regenseizoen, maar hier hebben we eigenlijk geen last van. De omgeving is echt wel een beetje lastig. De wegen zijn erg gevaarlijk, druk en smerig. Er zijn geen looppaden of speeltuinen. Er is veel armoede en troep. De muggen zijn behoorlijk aanwezig. We kunnen er moeilijk aan wennen. We zijn een beetje te verwend geraakt na al onze reizen. Deze chaos trekken we niet zo goed meer. Als je een 21-jarige backpacker bent, ja, dan is Sri Lanka misschien top!
Het begint al goed. We hebben een motorscooter gehuurd bij een hostel een paar deuren verderop. Ik besluit er meteen een stuk mee te gaan rijden. Ik realiseer me dat ik mijn internationale rijbewijs niet mee heb genomen. Mijn normale rijbewijs wel. “Ach, zal wel meevallen”, denk ik. Maar al vrij snel valt me op dat er met regelmaat politiemannen langs de weg staan. Hmm, irritant. Na een kilometer of twintig draai ik om om weer naar huis te rijden. Mooie rit? Niet bepaald. Een hoop herrie en rommel. Op de terugweg gebeurt het dan toch: een politieagent haalt me van de weg. Hij vraagt specifiek om mijn internationale rijbewijs nadat ik mijn normale rijbewijs laat zien. “Yes, I have it, but not with me right now.” In gebrekkig Engels vertelt hij me dat ik dan mee moet naar het bureau. Ik merk aan alles dat deze meneer corrupt is. De situatie doet me denken aan een eerdere situatie in Mexico waarbij een agent ons aanhield voor een zogenaamde snelheidsovertreding. Beide agenten werken hetzelfde. Ze zeggen dat je naar het bureau moet om je rijbewijs op te halen en een boete te betalen. Tenzij... Ik pak wat briefgeld uit mijn zak. De agent pakt het snel, stopt het in zijn zak, en begint in gebrekkig Engels te blaten over dat het voor mijn veiligheid is en blablabla… Ik mag doorrijden. Oké… zo gaat dat dus hier ook…
We doen wat uitstapjes en bezoeken wat hoogtepunten van Sri Lanka. Zo doet Femke een dagtrip naar het binnenland, Ella, met onder andere de beroemde Nine Arch Bridge(vol met toeristen), en ga ik een dag naar het tropisch regenwoud. De twee uur durende motorscootertocht ernaartoe was leuk, maar het tropisch regenwoud was een beetje ‘net niet’. En dat blijkt Sri Lanka voor ons te zijn: “net niet”. Door alle verhalen en Instagram-achtige foto’s online waren de verwachtingen erg hoog. De Google-reviews zijn goed, en alles lijkt perfect. Maar wij vinden de werkelijkheid echt anders. De stranden zijn niet bijzonder mooi. Ruige zee. De bekende plekken zijn leuk, maar niet wauw.
Sommige dingen voelen ook echt sketchy. Zo ga ik op een walvis spot-tour. Een hele hoge score op Google—dat moet goed zijn... Eenmaal gearriveerd voelt het allemaal wat piraatachtig aan. Ik word opgepikt door een kerel op een scootertje. Ik loop met twee andere toeristen door een klein bosje en kom uit op een klein strandje met een boot. We klimmen op de boot, en de vier Sri Lankaanse jongens van de tour beginnen tegen elkaar te schreeuwen. De zee is ruw, en erdoorheen komen is lastig. Ze doen dit overigens wel goed, en we komen erdoorheen. Je merkt aan ze dat dit risicovol is, en dat blijkt op de terugweg net zo gevaarlijk te zijn. We klappen over de grote golven op zoek naar de walvissen. Je mag ermee zwemmen, iets wat in andere landen niet toegestaan is. Helaas spotten we er geen, en na een paar uur gaan we terug. Heftig tripje, zeker niet zonder risico’s.
De volgende dag besluit ik wat video’s te maken in de omgeving. Ik rijd met de motorscooter naar het centrum van Unawatuna. Je rijdt hier langs de kust waar men vis verkoopt. Beeld je in dat dit houten planken zijn waar vis op ligt, direct aan de grote weg. Ik zie mannen een visnet binnenhalen. Ik draai om. Dit is wel een leuke shot voor de video. Ik begin met filmen, maar direct beginnen ze me te roepen. Ze willen dat ik meehelp. Ik zie dat twee andere toeristen ook al zijn geronseld. Ach, laat ik meehelpen. Ik ga bij ze in de rij staan, en we halen het net binnen. Het is zwaar en duurt lang. Na 45 minuten is het einde eindelijk in zicht. Ik help mee, want ik ben benieuwd hoeveel vis erin zit. Het is zo zwaar, dat moeten wel veel vissen zijn. We staan hier met dertig man dat net binnen te halen, zo zwaar. Dan spoelt het net eindelijk aan op het strand... Ik kijk... Jeetje... Wat treurig, er zit nauwelijks vis in...
We huren een scooter, waar we met z’n drieën regelmatig mee naar een restaurantje gaan. Als we een biertje willen drinken, regelen we een tuk-tuk taxi. Ook dit vindt Kea helemaal leuk. We genieten van ons huisje, dat erg fijn is. Het huis heeft ook zijn eigen personeel. Zo zijn er twee schoonmaaksters die elkaar afwisselen en dagelijks het huis schoonmaken. Een van hen, Chamilla, kan ook koken. We vragen haar of ze voor ons wil koken, en dat wil ze. Ze kookt vijf dagen per week voor ons, doet zelf de boodschappen en geeft ons de rekening. Dit kost ons rond de vijftien euro per keer. Dit is een prima prijs voor de enorm lekkere maaltijden die ze elke keer voor ons klaarmaakt. Echt geweldig. Tijdens mijn verjaardag heeft Femke haar gevraagd ook te koken, en die avond heeft ze er echt een feest van gemaakt. Fantastisch.
De mensen zijn aardig, maar het is verder een puinhoop. Veel armoede en veel dingen zijn nog erg primitief. Zo gaat de spoorwegovergang daar handmatig. Ja, handmatig. Als de trein eraan komt, dan komt er een meneertje uit zijn huisje die een hendel indrukt om de spoorbomen te laten zakken... Ik hoop maar dat hij niet een keer in slaap valt… Overigens is het station pal naast de overgang…dus als de trein eraan komt en stopt bij het station, dan sta je daar bij de spoorwegovergang ook op te wachten, want de trein staat letterlijk stil op de overgang..tja…
Nee, de omgeving, het land, het openbare leven, we vinden het niks. We wennen er uiteraard wel een beetje aan, maar ondanks dat zijn we er wel klaar mee. We besluiten verder te gaan en boeken een vlucht naar Maleisië en regelen een gaaf appartement in Kuala Lumpur. De Maldiven schrappen we. We vinden het erg duur en zijn huiverig geworden voor de Instagram-realiteit. Hiermee bedoel ik: als we afgaan op verhalen en foto’s van anderen, moet het allemaal wel fantastisch zijn, maar is het dat ook wel?