De Sims

Het jaar 2000, de eerste Nokia’s met Snake, chatten met je vrienden op MSN, tamagotchi’s én The Sims.
Het beheren van virtuele levens, hun huis bouwen, verliefd laten worden, codes gebruiken voor extra geld en vooral de ‘muziekjes’.
Muziek als versterking van emoties – een romantisch moment, een verdrietig moment, een ‘goed gedaan’.

Waar ik vroeger een virtueel leven beheerde, lijkt het nu alsof ik wandel door een levensechte versie van The Sims. Alles is miniatuur, maar net groot genoeg. De huisjes zijn smal en laag, en de busjes lijken wel miniatuurversies van de ‘vans’ die je in Nederland ziet – schattig, maar ook een beetje absurd. De mensen zijn een kop kleiner, ik voel me een reus, en overal zijn ‘muziekjes’ voor.

De muziekjes die je overal hoort, lijken voor elke situatie te bestaan – een wachtdeuntje bij de lift, een vrolijk deuntje als de metro vertrekt. Ze vormen een subtiele achtergrond die de sfeer van de stad versterkt. Dan zijn er de looproutes, bordjes, regels, vendingmachines op elke straathoek en de vele (mama)fietsen. Engels hoor je bijna niet.

Wat vooral opvalt zijn de talloze stoplichten en verkeersregelaars. Zo efficiënt als het OV is, zo stroperig is het autoverkeer, mede door die vele stoplichten en inefficiënte verkeersregelaars. 

In deze super schone stad wordt eten en drinken in het openbaar niet getolereerd. Evenals bellen: telefoons staan standaard op stil en dit verzoek wordt ook door automatische bandjes in de metro’s herhaald, wel in het Engels (!). Ongeschreven én geschreven regels die in Tokyo de 38 miljoen inwoners en 20 miljoen toeristen per jaar in goede banen leiden.

En dan is er het moment dat ik merk dat de strikte regels en de gecontroleerde structuur van deze wereld soms zo intens zijn, dat ik me meer een pion voel dan een speler. Waar ik The Sims een aantal jaar heel leuk vond, sluit ik deze semi-virtuele wereld na 8 dagen met een gerust hart af.