Don't touch!

‘I know I am pretty but, please do not touch me.’ 

Dat staat er op een bordje in de Flower Dome bij Gardens of the Bay in Singapore. Het staat voor een prachtige sculptuur van bloemen. 

Speeltuinen en mensen, dat zijn op dit moment Kea’s twee grote liefdes. 

‘Kindjes kijken?’ vraagt ze, Kea houdt van contact, letterlijk en figuurlijk. Het liefst slaapt ze in je armen of lepeltje lepeltje. Ze maakt heel graag contact met volwassenen en al helemaal met andere kinderen! Haar ogen stralen als ze weer een vriendinnetje heeft gevonden met wie ze hand in hand door de speeltuin loopt. Zielsgelukkig. 

Zo’n 10 weken geleden lachte Kea naar iedereen, groot of klein. Nu 10 weken later is ze wat terughoudend geworden naar volwassenen: 'No, no, no’ zegt ze, of ze vraagt aan mij ‘wat doet die?’ als een volwassen persoon haar aanraakt of een poging doet. 

Het is woensdag 27 november 17:00, we bevinden ons in Kuala Lumpur Maleisië in een restaurant Bijang genaamd. Het is erg rustig binnen, het is wat donker en op de achtergrond hoor je Maleisische muziek over de geluidsboxen.  De bediening in het restaurant is erg aardig en ze zijn zeer gecharmeerd van Kea. Ze lachen naar haar en maken contact. Kea vindt de aandacht leuk en wandelt naar ze toe, geeft ze een high five en een box en komt dan weer terug naar ons. Een dame van de bediening gebaard haar te komen en ze pakt haar hand, samen lopen ze richting het buitenterras. Hmm, dat vind ik niet zo prettig en ik sta op en loop ze achterna. De dame tilt Kea op en versnelt haar pas, Kea haar gezicht komt boven haar schouder uit, ze strekt haar hand naar me uit en zegt ‘mama’. Ik versnel mijn pas en zeg ‘stop, please’. De dame doet alsof ze me niet hoort, loopt gauw door en grijpt haar telefoon uit haar zak. Ze stopt als ze voor de grote kerstboom staat en probeert gauw een selfie te maken van haar en Kea. Ik zeg nogmaals ‘stop’ en pak Kea uit haar armen, ze klikt nog een paar keer op haar telefoon en schiet snel wat foto’s. Verbaasd en ontzet loop ik samen met Kea in mijn armen terug naar onze tafel. 

Het is vrijdag 6 december en we lopen over de Marina Boulevard in Singapore, Kea loopt zo’n 5 meter voor ons vrolijk te banjeren. 

In tegenovergestelde richting op ongeveer 20 meter afstand lopen twee vrouwen van middelbare leeftijd, op het oog Chinees uitziend. Maurice merkt de dames op en zegt; ‘even opletten schat, volgens mij zijn ze wat van plan.’

Ik begrijp hem niet helemaal, ietswat verward kijk ik naar de dames die steeds dichterbij komen; één dame pakt haar telefoon en de ander doet haar haar goed, dan loopt ze in een rechte lijn op Kea af die nietsvermoedend nog vrolijk voor ons uit huppelt. De dame versnelt haar pas richting Kea en strekt haar armen uit in een poging Kea op te tillen. Net op tijd onderbreek ik haar,  ik duw haar armen weg en zeg; ‘don’t touch!’

De twee dames giechelen, alsof ze betrapt zijn bij iets stouts. Ontgoochelt loop ik door met Kea in mijn armen.. 

Donderdag 19 december, vandaag bevinden we ons op Bali; we stappen een supermarkt in, een beetje vergelijkbaar met een kleinere Nederlandse supermarkt maar groter dan een AH to go. Er staat een bewaker bij de ingang, dat zie je wel vaker. Hij glimlacht vriendelijk en zegt hallo, hij maakt contact met Kea die na 10 weken handtastelijke volwassenen al wat minder enthousiast reageert. En op het moment dat we voorbij lopen, steekt hij zijn hand uit om haar gezicht aan te raken. Te laat duw ik zijn hand weg;  ‘No touching!’ 

En dit is slechts een fractie aan voorbeelden. In de afgelopen weken heeft Kea geleerd ‘No, no, no’ te zeggen en hebben wij geleerd zeer opmerkzaam te zijn. Vandaag in de speeltuin verloor Kea even haar balans, een dame wilde haar helpen maar Kea keek haar aan en zei; ‘wat doet die?’ Ze is zelf opmerkzamer geworden, argwanend. 

Ik probeer het nu voor te zijn, een vriendelijk personeelslid wat met haar speelt? ‘Yes, you can play, but no lifting. Don’t touch her’.  En dat voelt stom om te zeggen, het geeft me een rot gevoel. Men wil een stukje Kea, een stukje Kea voelen, even vasthouden. Maar als je pakt wat niet van jou is, bederf je het. 

‘I know I am pretty but, please do not touch me.’