Het water sijpelt langs de muren naar beneden, op de vloer liggen grote plassen water, buiten komt het met bakken uit de lucht vallen. De smalle straat voor onze villa staat blank.
De villa lijkt een afspiegeling van de tweezijdigheid van het eiland, de constant aanwezige contradictie. Aan de ene kant heb je dit schitterende eiland, met prachtige (geharkte) stranden, heerlijke betaalbare eettentjes, een stralende zon en vriendelijke mensen. Aan de andere kant heb je het ongeharkte strand, de dames die je bijna smeken voor een massage of je vragen iets te kopen uit hun winkeltje. De wegen zijn overspoeld met water én verkeer. De infrastructuur is hier dramatisch, niet gemaakt voor het grote publiek. Noch de ruimte, noch het geld is beschikbaar om hier een verbetering in aan te brengen.
Ik voel me koning te rijk terwijl Maurice, Kea en ik op het prachtige strand van Nusa Dua risotto met kreeft eten. Op de achtergrond staat een DJ, het weer is prachtig, de vibe is goed. Wauw! Dit stuk van het eiland is adembenemend.
Slechts tientallen kilometers verderop kampen ze met gigantische wateroverlast. Dit regenseizoen is ongekend. Online lees ik dat er in 7 dagen tijd 25 ton plastic is aangespoeld. 25 ton.
Hier merk ik niks van als ik mijn cocktail drink.
Wat is dit eiland uit balans. Letterlijk en figuurlijk.
Gek land.
Reacties (1)
Log in om een reactie te plaatsen.
Ja op nusa Dua is het contrast het sterkste. Dat is echt de wereld voor toeristen.