Ik staar door het grote raam vanuit ons appartement, Kea zit naast me te spelen in de vensterbank van het kozijn. De lucht buiten lijkt nooit helder. Ik zie honderden auto’s, tientallen boten, vele skyscrapers, enkele voetgangers en elektrische steps voorbij sjezen.
Vier rooftop zwembaden die ik met het snelle oog waarneem en een aantal zon liefhebbende toeristen die zichzelf rood bakken in de felle zon. Uv straling 9 zegt mijn smartwatch.
Deze bizarre km2 die ik overzie maakt dat ik me gevangen voel in ons prachtige appartement op 33 hoog.
Ik voel een kramp in mijn buik en snel me naar de wc, Kea over de zeik want mama is opeens weg. Ik kan je zeggen, dit begin van ons avontuur is ruk. Kea en ik hebben beiden last van onze buik. Het is buiten 35 graden en we schuilen binnen voor de zon en de gekte. Rustig aan doen om te herstellen en te acclimatiseren.. bah! Maurice kijkt verveeld om zich heen, het loopt allemaal even anders dan gehoopt en verwacht.
‘Living the life’ blijkt ook gewoon het leven te zijn. ;-)