Een hartverzakking

We zitten op de scooter, het is warm. Zo’n 30 graden en Kea heeft haar motorjas aan.
Een speciaal gemaakt jasje van Kevlar. Kevlar is een hittebestendige, synthetische, lichtgewicht vezel. Daarnaast draagt ze dichte schoenen en een lange broek, haar lievelings met aardbeienpatroon. 

Maurice focust zich op het verkeer, Kea zit achter hem en ik zit achter haar. Mijn focus is Kea. Het is druk en we zigzaggen door het verkeer heen. 
Kea begint te jammeren en ik buig naar voren met mijn helm in een poging haar te verstaan. Dat lukt niet.

Met een hand houd ik haar buik vast zodat ze niet naar voren kan klappen, met de andere hand houd ik haar haar uit haar gezicht. Met mijn benen en voeten op de zijsteun houd ik ons in balans. 

Het gejammer is gestopt, ik kijk naar beneden en Kea hangt als een lappenpop tegen me aan, haar ogen zijn dicht. 
Ik schrik, ‘rustig blijven’ denk ik. En ik probeer met mijn rechterhand in haar nek haar hartstlag te voelen terwijl Maurice niets vermoedend door rijdt in een poging ons veilig thuis te brengen. 

Ik voel niets, mijn hartstlag stijgt.

Nu pak ik haar pols vast, onduidelijk.
Ik krijg het steeds benauwder, diverse scenario’s schieten door mijn hoofd. Rustig blijven.

‘Kea’ zeg ik, ‘Kea’. 
Maurice hoort de paniek in mijn stem en kijkt in zijn spiegel naar ons.
‘Rijden’ zeg ik.

Het is nog zo’n 200 meter tot ons huisje. Maurice stopt de scooter en springt eraf; ‘Die motorjas moet uit’ zegt hij. 

Beiden voelen we onze versnelde hartslag, in mijn beweging blijf ik rustig met Kea tegen me aan, ‘Kea’? 
Traag komt ze tot leven, met slaperige ogen ontwaakt ze van een heerlijke powernap.