Wat ben je fel, je brandt op mijn huid. De wind brengt een verkoelende laag aan maar jouw vurigheid weet me in één adem mee te nemen. Je staat hoog in de hemel en straalt met een onverzadigbare kracht; wat ben je mooi.
Je licht overspoelt het hele witte landschap, en nergens vind ik onderdak tegen je intensiteit. Op 100 meter van het water zie ik een soort lantaarnpaal op zonne-energie, daar kan ik, op een piepklein plekje van 0,5 m², voor je schuilen. Mijn knieën dicht tegen mijn lijf, ingesmeerd met factor 50, voel ik de rust midden in de schittering. Het is prachtig hier, de ruimte, het weer, het buitenleven, het goed geregelde leven onder jouw stralen.
De mensen hier weerspiegelen jouw gelaagde uitstraling. Sommigen schijnen helder en vol leven, terwijl anderen, omhuld door een subtiele bewolking, in zichzelf gekeerd lijken. Deze zachte sluier laat hen bijna onzichtbaar passeren, alsof ze in stilte hun eigen koers varen.
Dan zijn er weer zij die jouw intensiteit delen in overvloed – met een warme ‘have a lovely day, darling’ op hun gezicht, die mijn kant op straalt en de omgeving verlichten.
Soms ontvang ik in volle overgave jouw gloed, en soms zoek ik de schaduw, want je brandt zo fel.
Tot nu toe ben ik diep gecharmeerd van dit land; maar verliefd ben ik niet. Want zelfs als het uiterlijk verblindt, is het de ziel die bepaalt of liefde standhoudt.