"Goedemorgen" zegt Maurice met een knikje vanuit de andere kant van de woonkamer als hij naar ons komt toelopen. "Koffie?"
Kea loopt hem eerst straal voorbij want ze ziet haar hotdog knuffel op de grond, die pakt ze op en zegt dan: ‘Kijk pap! Poepjes doen?’
Maurice verdient een Oscar voor de grapjes die hij verzint, hij kan Kea als geen ander aan het lachen krijgen en ‘Hotdog poepjes’ is zijn nieuwste grap van gisteravond.
Kea heeft een hond knuffeltje waar een broodje omheen zit, een hot’dog’ en op de één of andere manier moest deze hotdog knuffel gisteravond poepen. Maurice had de hotdog in zijn handen, maakte kreun geluidjes en speelde met de hotdog, ‘arghh.. oefff.. pfff..’ en jawel, kleine poepjes vielen op de grond! Kea barst in lachen uit. Maurice raapt de zakjes suiker op voor een 2e poepronde, het spektakel herhaald zich en Kea ligt op de grond, ze vindt het fantastisch.
‘Nog een keer?’ zegt ze, ze kan er geen genoeg van krijgen. En zodoende begint de volgende ochtend met: ‘Kijk pap! Poepjes doen?’ Nog een keer?’
‘Nu even niet, papa gaat koffie zetten, wil je ook cappuccino?'
‘Ja, met papa melk’
We hebben hier 3 soorten melk in huis, mama melk, havermelk en papa melk. Papa melk is koemelk en stamt af uit de tijd dat Kea geen koemelk mocht drinken, de koemelk was voor ‘papa’. Nu ze weer koemelk drinkt, heet de koemelk nog steeds ‘papa melk’. 🙂
Maurice zet de melkopschuimer aan en zet een kopje koffie voor mij, samen lopen we naar het balkon en drinken we ons eerste bakje met uitzicht op zee.
‘Heb jij nog naar de reisroute kunnen kijken?’
‘Nee, ik heb aan de website gewerkt’
‘aah leuk! Wat heb je gebouwd?’
‘Je kunt nu inloggen en comments geven, ik heb ook de front end wat verbeterd’.
Ik doe mijn best het te snappen, ik snap het ook wel een beetje maar het is moeilijk voor mij als leek te bevatten hoeveel werk het is om een website te bouwen.
‘Oke, handig. 'En hoeveel tijd denk je nog nodig te hebben?’
‘Pff.. dat is lastig in te schatten, zeker nog wel een uur of 8’
‘Oke..’
‘Ik heb een voorstel voor vandaag, laten we…’