Ik ben geen 20 meer

Ik ben geen 20 meer.
En dat raakt me hier drie keer zo hard als in Nederland.

Ik wil al meer dan 15 jaar deze reis maken, toen deze wens begon was ik een jaar of 22,  kindloos, samen met een man die de reis (nog) niet wilde maken. Een paar jaar later als vrijgezel vond ik het erg spannend en mijn ouders waren bepaald geen fan.

Dubbel kijk ik daar naar terug. Als dochter had de aanmoediging destijds een groot verschil kunnen maken. Als moeder van een dochter houd ik nu al mijn hart vast voor wat komen gaat.

In 2018, toen ik vermoedelijk het eerste gesprek over deze wens voerde met Maurice, mijn huidige vriend, was hij luid en duidelijk: ‘dat gaat hem niet worden, eerst carrière, daarna genieten. We kunnen twee keer per jaar een mooie reis maken’.

En naarmate de tijd verstreek kwam er een huis, een hond, een kind. 

Maurice ontdekte steeds meer het bestaan van ‘the rat race’. Oftewel ‘het rondje’ zoals ik het noem. 
Alles is in mijn beleving rond, steeds opnieuw en opnieuw. Een dag is rond; de 24 uur begint immers steeds opnieuw, een week is rond, een jaar is rond. En ieder jaar heeft wellicht een ander accent, maar de basis is hetzelfde. En waar de één hier zielsgelukkig van wordt, is het voor een ander een tikkie saai. Ik ben zo’n ander.. ik wil weten hoe een rondje er elders uit ziet. Misschien vind ik het wel een leuker rondje om de rest van mijn leven te lopen :-). 
Gelukkig voor mij begon Maurice de sleur van zijn rondje in te zien, in combinatie met fysieke klachten groeide zijn behoefte: we leven nu, niet morgen. And so it goes.. 

Nu is het 2024, na de UAE, zitten we nu in Sri Lanka, we zijn 5 weken onderweg en ik leef mijn droom. 

Met een scheurtje in mijn hart voor het missen van onze hond Lexi. En een knauw voor het zijn van bijna 37 jaar. De jonge vrijgevochte Femke zit nog in mijn geest, maar de spiegel zegt iets anders. Ik zit niet meer alleen op de scooter. Ik reis met mijn meest kostbaarste bezit. 

De zeldzame momenten dat ik alleen koffie drink in een restaurantje zie ik groepjes twintigers voorbij komen. Hun avontuur beleven, leven, met een fruitshake in hun hand.
Ik slaap niet meer op een slaapzaal en eet geen streetfood, ook de fruitsappen laat ik staan. Buiktyfus? Nee, dankje.

Wie is deze reizende vrouw? Zoekende naar het vrijheidsgevoel met een groot verantwoordelijkheidsgevoel? 
Ik ben 37, moeder, vriendin, vrouw, andersdenker, dankbaar.
Ik ben bijzonder blij om nu de kans te hebben te ontdekken, te ontdekken wie de wereld is, wie ik ben, samen met mijn gezin. 
Ik ben geen 20 meer :-)