‘Tttrrrinnngggg’ 05:30 godverdomme.. wie had dit bedacht?!%$# Met een zucht, een kreun en een steun staan we op na een toch wel weer belabberde nacht.
Voor degenen die ons niet kennen, ik doel hier op onze nieuwste aanwinst uit mei 2022; onze dochter Kea. Onze ondernemende, lieve, sociale.. nachtbraker. In de afgelopen jaren heb ik menig boek en specialist versleten maar de sleutel tot succes m.b.t. doorslapen bestaat in deze niet. Liefde, dat is het medicijn. Knuffelen, knuffelen, knuffelen, samen zijn. U vraagt, wij draaien ;-) en daar gaan we!
Onze eerst stop is Dubai en we worden naar Brussel gebracht door (schoon)moeders en zwagerlief. Een 2 uur durende autorit is onze eerste etappe. Kea begint er na een uur genoeg van te krijgen en wordt jengelig. Opeens geeft ze over. Nog nooit in haar hele leven heeft onze dochter Kea overgegeven en uitgerekend vandaag zit er iets niet lekker.
Hoppa, nog een golf komt naar boven, mijn schoonmoeder zit links van me en ik zeg: ‘een zakje, een doekje, iets’, haastig graait ze in haar tas terwijl ik Kea haar rugje aaai. De kots zit op haar broek, op haar shirt, overal.
Maurice pakt de eerste afrit en gauw stappen we uit. We hebben een strak schema maar als een geoliede machine dragen we allemaal ons steentje bij. Papa Maurice pakt de rugzak uit de achterbak en krijgt uiteraard mijn instructies van waar de reserve kleding ook alweer verstopt zit; ‘Nee, in het onderste compartiment.. ja, in dat waterdichte zakje, nee, niet de rode, de gele, ja die.’
Met schone kleding vervolgen we onze reis.
Een 6,5 uur durende vliegreis, een taxirit van 75 minuten en 4 kots buien van Kea later komen we aan in ons appartement.
Wat deed ze het knap in het vliegtuig; ’het komt eraan mama’, Maurice geeft gauw het kotszakje aan mij en ik houd het onder haar mond. Ze spuugt en zegt daarna ‘toilet mama’, samen wassen we onze handen en het gezicht om terug te keren naar onze stoel. Dit herhaalt zich nog een keer of twee. Poeh, blij dat we er zijn!