Moderne slaven

Moderne slaven noemt Maurice het. De glazenwassers van onze skyscraper. De duizenden veelal Pakistaanse mannelijke bezorgers die hier rondrijden en de veelal philipijnse nannies in de speeltuin die ik ontmoet als Kea en ik gaan spelen.

Ik zie het, ik vind er wat van en doe er vervolgens aan mee want wat een gemak!
Iedere avond bestellen we via ‘Careem’ en wauw! Ze hebben werkelijk alles, van eten tot schoonmaakhulp tot een taxi. Bestellen is voordeliger dan zelf naar de supermarkt lopen..
Onze taxi chauffeur van de airport naar Dubai Marina werkt regelmatig 7 dagen pw soms 20 uur op een dag. Wij waren zijn laatste rit na 18 uur gereden te hebben.. owja en ook hij heeft een gezin; een dochter van twee, die hij al maanden niet had gezien..

Dit schrijvende scheurt er een auto over de zee voorbij.. ja, een speedboat in de vorm van een auto. Een stad vol diversiteit en absurditeit.

Het is dinsdagochtend 9 uur, 28 graden. Ik en Kea lopen naar de speeltuin onder het viaduct. Dat heeft deze geniale absurde plek goed bedacht; heerlijk in de schaduw een speelplek voor de jonge generatie. Er is een klimrek, een schommeltje, een wipwap en zelfs een mini-trampoline.
Er staan ook twee bankjes, van hieruit heb je goed zicht op alle speeltoestellen en het water met voorbijvarende bootjes en boten. Zo nu en dan vliegt er ook een mens voorbij, één van werelds langste tokkelbanen vliegt over het water van de ene skyscraper naar de andere. ‘Ja, daar vliegt er één’ gilt Kea iedere keer enthousiast.  😃

Terwijl Kea en ik aan het spelen zijn, vult de speeltuin zich met nog een aantal vrouwen en kindjes, dat vind ik zo leuk hier, je bent nooit alleen. Kea is gek op kindjes en vindt al gauw haar weg. Naast mij op de bank zit een ietswat gezette vrouw, met donkere haren. Ik raak aan de praat met haar;

‘I work here now for 2.5 years, the last 2 years with this family. I am taking care of ‘Dijonne’, she is 4 years old.’
‘That sounds nice, how many hours a week do you work?’
‘I work 5 days a week, 8 hours a day.’
‘You like it?’
‘Yes, yes, but I have to go back home, because I am pregnant.’
‘Congratulations’, I say. ‘Why do you go back then?’
‘Because we cannot afford the health care here if I stop working. My husband also works but if I stop for the baby we don’t have enough money for us’
‘I am sorry to hear… 

Ik twijfel over mijn volgende vraag en besluit hem toch te stellen;

‘If I may ask and please say if you don’t want to tell, but how much money do they pay you?’
‘Thats oke, they pay me 2500 aed (€625,-) per month’

Wauw denk ik, wat een goede deal! Dit is goedkoper dan de gemiddelde kinderopvang in Nederland, ze kookt, maakt schoon, zorgt voor je kinderen.
Ik kijk haar aan en gooi er nog een vraag bovenop, ik ben nieuwsgierig naar het leven van deze dame en de wrange waarheid die zij ervaart.

‘So what is your cost of living then?’
‘I live with my husband in a room of 20m2, we share the bedroom and kitchen with 4 others couples. We pay 2500 aed.’

Haar hele salaris gaat op aan de huur van deze kamer. De inkomsten van haar man zorgen voor hun levensonderhoud. Ze vertelt me dat ze met 7 maanden zwangerschap terug vliegt naar haar moeder in Sri Lanka. Ze hoopt na een jaar terug te kunnen keren naar Dubai. En haar man? Die blijft, ze kunnen het geld niet missen. Ergens voel ik een impuls om haar ‘visitekaartje’ te vragen en ergens voel ik een impuls om deze dame €5000,- te geven zodat zij samen met haar man kan zijn als ze bevalt, zodat ze samen hun baby kunnen zien opgroeien. Beiden doe ik niet.

Twee dagen later ontmoet ik een dame uit de Philippijnen aan het zwembad. Haar ‘kindje’ krijgt zwemles en zij zit aan de zijkant te kijken, Kea en ik zijn ons net aan het afdrogen.

‘No, I am not the mother’ she says. ‘Me nanny’
‘Ow thats nice. May I ask how your workweek looks like?’
‘Yes, yes, I work very much.. 24 hours a day, 7 days a week, I sleep in the same room as the two girls, I never have free time, I clean, I cook, I care. My boss is Emiraty, very strict’

Verbaasd over haar openheid en directe manier van communiceren luister ik aandachtig terwijl ik Kea een komkommer geef in de hoop dat ze eventjes zoet is. Ik wil graag meer weten over het leven van deze vrouw.

‘And may I ask how much you get paid?’ 
‘Yes, yes, They pay me 1600 aed (400 dollar), I sent 200 dollar to my mother and the rest I try to save..’
‘Are you responsible for your mothers income?’ 
‘My mother takes care of my daughter, she is 7, I left her when she was 4, we call a lot’
…

En dat breekt mijn hart, waar ik het ene moment haar bijna wil contracteren en denk dat zij de oplossing is voor een lang en gelukkig leven wil ik het andere moment haar al mijn spaargeld doneren zodat ze kan zijn waar ze in mijn beleving hoort, bij haar eigen kind.

‘I have 10 months of contract left, me looking for new work by then..’

Wat zou zo’n moderne slaaf toch heerlijk zijn en ik schrik van mijn eigen gedachten. Gekke wereld waarin we leven met elkaar.