Ons avontuur

Het rammelt, slechts een beetje. Maurice rijdt met 50km p/h over een geasfalteerde weg door een droog landschap. Om ons heen zien we soms koeien, iets wat op een struisvogel lijkt en droge bomen. Oeps! Maurice rijdt een slang dood.. daar baalt hij van. Uitwijken was geen optie met deze 8 meter lange camper. 

Nog een tandje langzamer.. het is nog maar 20 kilometer tot aan onze bestemming maar Kea heeft nog wat meer slaap nodig. Met een omweg en ondertussen bijna stapvoets rijden we door. 

Kea slaapt gelukkig goed tijdens de ritjes en dat maakt een gigantisch verschil! We timen hier dan ook omheen. 

s'Ochtends opstaan, koffietje, inpakken en ‘tijd vullen’. Dat kan met boodschapjes doen of nog even naar de speeltuin of een bizar blauw en soms te winderig strand. Rond 11.30/45 gaan we dan rijden zodat onze kleine meid na een Engels boekje of drie in slaapt valt. Ik zit naast haar en probeer tijdens haar slaap onze administratie bij te werken.. lees; foto’s favorieten selecteren, Polarsteps, e-mail, reserveringen, website. En dit alles is knap lastig zonder bereik, hahaha! 

We moeten keren! Altijd een spannend moment want Kea blijft een lichte slaapster. Ontwaakt ze? Of gaat het ons lukken? Maurice is ondertussen meester geworden in constant blijven rijden, stoplichten vermijden, soepele bochten etc. We zweerden vroeger niet van die ouders te worden die op hun tenen lopen als hun kind slaapt.. maar helaas ‘guilty!’ Wij lopen op onze tenen, houden onze adem in, rijden door rood. Zolang dit kleine monster - euh correctie -> onze kleine engel maar goed slaapt. Je kunt het je wellicht niet voorstellen maar als je kind nooit zelfstandig slaapt heb je dus ook vrijwel nooit tijd voor jezelf of elkaar. Dit zeldzame moment koesteren we.. soort van. Maurice luistert een podcast terwijl hij rijdt en ik schrijf. Nee, we zitten niet naast elkaar want de stoel voorin staat geblokkeerd door een fiets en als dochterlief ontwaakt en ik zit er niet.. dan is huilen gegarandeerd. Als ik snel genoeg ben met een handje is de kans op doorslapen het grootst ;-).

Ach, dit is nu eenmaal onze manier en voor je het weet zijn ze groot. Tenminste dat is wat ‘ze’ zeggen.

Naast me hoor ik; mama?’ En ze pakt m’n hand. Ik roep; ‘Maus, ze is wakker’ en hij versneld. 5 minuten later blijkt ze weer te slapen.. ik app Maus; ‘ze slaapt’, gelukkig bereik :-). En hij vertraagt weer.. en zo verplaatsen we ons kilometer voor kilometer door de prachtige west kust van Australië :-).